SIFIR NOKTASI

bir

2012-01-26T20:44:00.000+02:00

bir haikuydu sonucta
yaşamı kapsayan
üç kelimede biten.

Bakış

2012-01-20T17:22:00.000+02:00

cocukları sewmem ama onda bir başkalık var, masumiyet ve hüznü, sessizce haykırıyor.

Sigur Ros - Heima

2012-01-16T10:08:00.002+02:00

dokunmadan gectigin kilometreler boyunca dağ ve nehirlerin bir hiçe dönüştügü günlerin sesi.

İnsan?

2012-01-15T22:46:00.000+02:00

Bir çöl karıncası gibi, yuvasına dönüşte hiç bir zorluk çekmemeyi mi isterdiniz...

Ya da bir yusufçuk gibi, yüksek hızlarda havada uçarken, sert manevralar yaparak yön değiştirebilmeyi mi...

Bir de insan var, onun gibi, kararsız, saplantılı, umutsuz bir hayat yolculuğu gecirmeyi mi tercih ederdiniz?

Güç diye bir şey yoktur. Gücü kullanamamak vardır.

Bir hiç, ya da hepsi.

Alone

2012-01-11T15:03:00.000+02:00

ewtt, sıkıntı yok.

Kan Revan İçindeyim

2012-01-02T11:53:00.000+02:00

...

2011-12-28T21:18:00.000+02:00

umutsuz Moskova trafiği ve tükenen Moskova umudu.

Cold.

2011-12-13T20:37:00.003+02:00

Hüzgün...

link

Annem.

2011-12-11T17:51:00.004+02:00

her yıl bugünü bekleyip, bir günde geçivermesine inanmak çok zor, Sen i kaybedip yaşamaya çalışmak gibi.

Bir deprem.
Hayatı bıçak gibi kesen, bir çırpıda unufak ediveren.

Şimdi buralar kuru gürültüde, puslu ve soğuk. Toprak serilse önüme, özlemle sarılsam senin yanına.

Sıcacık kollarında bir yer bulabilmeyi umut ederek geçiyor her saniyem. Anlam bulamadığım sabahlara mecburen açılıyor gözüm ve ayağa kalkıyorum. Uykulara kavuşmak bile zor oluyor, seni yaşatan ruyalarla dolu avuntum oldugu için. Şükür diyorum, ruyada da görememek var!

Senli günleri unutma korkusu ürpertiyor her yanımı. Flu günlerim üstüste birikip, geçmişi gölgeliyor. Seni güzelce düşünüp hissettiğim özel zamanlar yaratıyorum, ödüllendiriyorum kendimi hatıralarınla. Hala elinle koydugun, bıraktıgın eşyaları özenle koruyorum, dokunmaya kıyamadan, sadece gözlerimle, hasret gideriyoruz.

Kapıyı artık açmıyorsun, pencerede değil güzel yüzün, mis kokular evinden yayılmıyor, benim gelişlerim için bekletmiyorsun birşeyleri inceliğinle. Seni arayamıyorum, telefona cevap vermiyor sesin.

ben işte buralarda, bir kaç kelimede, bir yudum suda, sabretmeye çalışıyorum. Herşeyin sahteliğine kanıyor gibi yaparken ağrıyorum, utanıyorum biraz da.

Yıllar önce yıkılan bu evin içinde, kırık dökük duvarların arasındayım aslında şimdi. O depremde, daha doğmadan ölmeyi bekliyorum. Bu dunyaya hiç gelmemiş olmayı dileyerek, geciyor karanlıkta zaman. Sesin uzakta hayal meyal geliyor zihnime. Ewtt, doğmamış olmak, nefes almamış olmak, kokunu duymamış olmak, bu acının çaresi olabilirdi ancak.

Bazı günler seni alıp götürüyorum giderken, anlatıyorum rollerimi, dinliyorsun sessizce, yaşama dewam ettiriyorsun beni. Mavi yeşil gözlerinde soran bakışlara cevaplar buluyorum çocukca. Gereksiz bir kalabalığı, güneşi, gürültüleri çekiyorum sebepsiz. Yaşamın hırslarıyla övünenleri, anlayamıyorum ölüp gideceklerini bilmiyor gibiler.

Bu gece ruyamda sen varsın. Sesin olmuyor, ama canlısın. İyiyiz orada ikimiz. Zaman duruyor. Zaman yok! İnsanlar yok! Birlikteyiz.

Peki yarın?
Yarın sabah niye uyanacağım ben bu yokluğa ve kalabalığa...

The End of the Beginning - God is an Astronaut

2011-11-27T12:39:00.003+02:00

Bir tokat gibi...

2011-11-24T23:20:00.001+02:00

Home made

2011-11-15T17:18:00.004+02:00

link

Virgo

2011-11-03T11:15:00.001+02:00

bir başağı, gerçekten sadece bir başak anlayabilir.

Window

2011-11-02T23:50:00.003+02:00

bunu istiyorum.

Anlamtı.

2011-11-02T23:38:00.000+02:00

Buram buram İstanbul kokan bir şarkıyı, güneyin köksüz ve yine de bozulmuş kavruk şehrinde dinlemek, hüzünlere sevkediyor olsa da yapılabilecek bir şeylerin oldugunu hissettiriyor. Ben de neye benzediğini hatırlamaya çalışıyorum. Bıçağa benzer bir acı darbesiyle ikiye ayrılan ömrün, kalan kısmının ne işe yarayacağını bulmakla geciyor bazen zaman. Bazen de yaşamayı unutuyor oluyorum. Odalar bomboş olsun, fazlalıklar hatta gerekenler, elensin, gerekmesinler istiyorum. Çok az eşya, fazla boşluk, en çok da ben kaplamak istiyorum evi. Benim homojenimde olmalı. Neye benziyordu ewtt, zihnim kolayca başka şeylere sıyrılıyor. Hatırlantılar zira çok hafif ve silik ki, gunden kalanlar üfürüyor onları kolayca. Çocuklukta kutlanan doğum günleri var gerilerde. Alelacele tuhaf biçimde evden uzaklaştırılıp, yapılan hazırlıklar, yerini akşamüstü alkışlarına bırakıyor. Gülen yüzlerin havayı kapladığı mütevazı kutlamalarda okul yılları naif anlamlara bürünüyor.
Sakin, kaygısız belki de saf bir iyilikle insanlara duyulan yakınlık, güzellik hissiyatının ağır bastığı güneşli günler var bir de. Pırıltılardan arkalarda kalan gerçekleri, gri bulutları tahmin etmek imkansız. Perdelerin kalkmadığı bir pencere size neyi gösterebilir ki?
Maskeler düştükten sonra, bir son nefesten sonra, bir yol ayrımına geldikten sonra, bir kaybın sarsıntısından sonra, bir boşluktan sonra, sonra, sonra… Sesler ve yüzlere olan inançsızlık, hatta ihtiyaçsızlık, bir red fanusuna girmeyi tercih eden bir zihin, bir dil ve bir beden. Anlamsızlığın diz boyu, sahteliğin sınırsız olduğu bu sularda, kıyımda köşemde sakladığım birkaç güzel his, flu görüntü, birkaç ufak eşya, değişmeye yüz tutmuş birkaç koku, kopmayan bağlantılar olarak duruyor. Çalkantılar geçti, dalgalar çekildi. Bir yumrukta saklı güç gibi, son dakikayı bekleyen bir fırtına hariç. Süzülen, dinen yağmurun ıslaklığı var düşünde. Hüzün çöker ya hani o güzel hüzün, bir zamanlar yaşanılanlardan güzel sağlam değerli bulduklarının onurlu ve ağırbaşlı hüznüdür aslında o. Sahip çıkarsın seçimlerine. Ömrün boyunca da bu seçimin dik duruşunu içinde hisseder ve o hüznü duymaktan rahatsız olmazsın. Çok uzak bırakılmanın da bir imtihan oldugunu düşünmek de mümkün fakat bu iyimserlik olurdu ki buna lüzum yok.
Nefret etmek bile bir coşkuyu gerektirir ki o ben de yok, yaşanılan dünyanın dışında kalma isteği baskın geliyor daha ziyade. Önyargılı olmak en iyisi ve bu uzak tutuyor, görünmeyen ama var olabilecek sıkıntıları yok ediyor. Beklentiniz ne olabilir insanlardan? Çok az ama herkesin göstermekte zorlanmayacağı bir insanlık sadece. Temel düzeyde. Belki bu birbirimize zarar vermemizi engelleyebilir. Kimse birbirini anlamasın, empati yapmasın, zira konuşamayan, sesleri duyamayan birinin yerine kendimizi koymamız bir şey ifade etmeyecektir bu yüzden empati, hikayedir bana göre.
Kalabalığı azaltıp, yalnızlığı çoğaltmak ise gerçeği görmende işini kolaylaştırıyor. Sıranın dışından bakmanı sağlıyor. Anlam yakıştırdığın olayların, olmadığında da sabah olduğunu gösteriyor. Aynı dili konuştugun ama hiç konuşmadığın insanların olduğu bir yerde yaşamanın hiçbir avantajını bulamadığın bir yer burası. Hiç tanıdık olmayan yabancı bir şehirde de kimseyle konuşamamaktan farkı yok, en azından orasının yabancılığını bahane edip rahatlaman kolay olurdu. Masayı kolunun tersiyle temizleyiverir gibi kurtulamıyorsun hayattan ve geçmişin izlerinden. Hem kurtulmak isteyen kim? Sonuçta benim, ben onlarım onlar da ben. Belki de ben en güzel yerinde bıraktım, belki bu iyiydi. Kahvemin en güzel yerinde bitmesi gibi. Ne tekrar kahve almaya çıkabilirsin, ne de içindeki kahve çığlığına karşı koyabilirsin, arada bırakır insanı. Hem artık daha ne olabilir ki ler de var bir kıyıda.
Biliyorsun, her şey çok zor. Hepsi kirli, soğuk ve hatta kokmak üzere. Çıkarılacak özetlerin bittiğini anlamaya da henüz var. Henüz değil. Endişe yok değil, o büyük sona dair, o büyük buluşmaya dair. Düşünmek ve temiz kalmaya çabalamak gerekiyor iyice.

I Want It All (Queen Rocks)

2011-10-28T16:12:00.000+03:00

not.

2011-10-26T19:18:00.001+03:00

gün ışığında caddede, kendine yönelen bakışlara aldırmayan eşcinselin özgüvenine ihtiyacı olan pek çok insanın, aynı caddede sadece yürüyor olması ne ironik.

Fallulah - Give Us A Little Love - Official Video

2011-10-12T21:29:00.002+03:00

Yeniden müzik dinleyebilmek, güzeldir.

Bir Zamanlar Anadolu'da

2011-09-29T08:45:00.005+03:00

Eve geldim, pencereleri açtım, havada filmin tadını almaya dewam etmek istiyordum. Şehrin karmaşası, kapıya gelene kadar zihnimi ele geçirmek için didikledi durdu kulaklarımdan, gözlerimden. Biraz süt iyi gelirdi. Gece olmuştu bu arada ve yüzler, gözlerimin önünden geçip gidiyordu durmaksızın. Bir NBC filminde elbette yüzler ve gözler başrolde olurdu. Bir Zamanlar Anadolu’da, bu prensibi bozmadı. Filmin bu şehirde de gösterime girdiğini fark edince inanamadım, heyecanlandım. Ödül aldıgını duyup, ardından kimbilir ne zaman diye düşünmedim değildi.

Üç saat boyunca bir sinema şöleni olacağını elbette biliyordum ve öyle oldu da. Her sahnede bir bitecek mi kaygısı, kelimeleri kaçırmama çabası, tüm yüzleri aynı anda algılayabilme endişeleri aynı zamanda atmosferden uzaklaşıp, muhteşem bir doyuma da ulaştırıyordu beynimi. NBC ritüellerini fark etmemek imkansız, alışıldık öğeler mevcut ancak hikaye, çekimler roller hepsi incelikli. Film müziklerini severim, ama müziksiz bir film yapmak da çok özel bir yetenek ve beni, kendi müziğimle baş başa bırakıyor.

Oyuncu seçimleri etkileyici, beklendiği gibi doğal. Belki biraz daha fazla yöre insanı olsaydı, daha rahatlatıcı olurdu. Zaten bir oyuncu var ki, başarılı bir karakter sergilemesine rağmen, yine de sahte anlarını görmezden gelemedim ve zaman zaman filmden sıyrılmama sebep oldu.

Anadolu, erkek egemen bir toprak (sanki). Kadınlar, evlerde, duvarların ardında, iş güçle sürekli meşgul bırakılan insanlar. Karnı doyan erkeğin aklına, kadın geliyor nedense. Kadına bakıyor erkekler, gözleriyle bile o şiddeti hissettiriyor. Filmde bunu hissetmek mümkün, belki güzel yanıyla. Ama yalan değil şimdi gidin bir Anadolu kasabasına, değil hissetmek, buram buram yaşayabilir bir kadın bunu ve ne demek istediğimi anlayabilir. Bu ne zaman yokolur, ezilir, bilmek çok güç hem de çok güç. Acıtan bir şey bu ve çok gerçek ne yazık ki. Bu ülkede kadın olmanın zor gerçeği. Bu farklı bir mevzu olmasına rağmen, arkada bırakamadım.

Hep hüzne, derinlere gömülmüşken, birden müstehzi bakışlar, hınzır gülümsemelerle uçurumdan atıyor insanı bu film, şaşırtıcı idi, fakat kabullendim.

Filmde her şey çok gerçek, düpedüz kamera önüne taşınmış. Tam bizden, tam bir Türk insanı. Rahatsız eden hiçbir öğe yok, belki de bu yüzden kavrıyor, içimizin kıyısında bir yerlerdeki tarafımızdan bizi tutup, kendi içine çeken bir film olmuş.

Detaylar muhteşem, bu konuda yazılacak çok unsur var fakat izlenmesi için yazmamak gerek. Bu tür filmleri çoğunluğun tercih etmediğini ve ilgilenmediğini, bir işkence gibi geldiğini biliyorum, zira salonda on beş izleyiciden fazlası yoktu ve bu yuzden önceki yıllarda bu filmler gösterime bile girmiyorlardı. Bu özel filmleri mümkünse yalnız izleyin veya tercihinden emin oldugunuz insanlarla filmin başı ortası sonu ve sonrası zamanları için, tadını rahat rahat çıkarın. Zira sevgili NBC nin yeni filmi için epey zaman var.

spartacus.

2011-09-12T13:52:00.002+03:00

Aşk ve cesareti, ete kemiğe büründürebilen bir erkekti.

Adsız.

2011-09-08T01:00:00.000+03:00

Bugün gelebilir artık o.
Kim bilmiyorum ama olsun.
Muhtemelen uzaktadır.
Hatta bir çikolata da var onun için.

Bugün onu bekleyebilirim rahatça
Çizdiğim birkaç kelime eşliğinde.
Perdeler kapalı zaten
Brüge deki melodiyi de sevecektir.

Bugün gelsin yeter ki sonra gidebilir
Kitap ayracını unutur bende belki
Sokağın gürültüsünü unuturum biraz
Yolu tarif etmemi istemesin tanrım.

Vakit geç olsun, gitmesi gerekir
Yol uzar, gece biter, umut hiç olmamıştır
Konuşmak fuzulidir, zaman kaybettirir
Başucumda sessizce oturabilir

Saatin pili tükenseydi bari.
Güneş, yok ediyordu hüznünü gittikçe
Dolunaya güvendik ayda bir
Şanslıysak yağmurda fırtına gelirdi.

İsterdi ona sorsak gelmeyi zira
Sadece elinde değildi
Hayat yoktu, insanlar vardı arada
Beklemek sürsündü zaman bitmesindi.

hayat.

2011-08-24T16:18:00.002+03:00

ilişki.

2011-08-04T23:45:00.000+03:00

Tozu dumana.

2011-07-16T09:48:00.001+03:00

Atlar durmak nedir bilmesindi.

Babam.

2011-07-15T11:10:00.000+03:00

Babamı, şimdiki evimin yolunda bana doğru gelirken görüyorum. Balkondayım ve beni görmesi için elimi sallıyorum. Gülümsüyor, aynı hızlı adımlarıyla eve yaklaşıyor, kapıyı açıyorum ve karşımda. Elini öpmeyi bırakıp sarılıyorum, o her zamanki babam kokusunu burnuma taşıyor kollarıyla. Hoş geldin evime diyebiliyorum, o güzel kalbin, o hassas ruhun, o inceliklerin için teşekkür ediyorum diyebiliyorum kulağına fısıldıyorum, Sarılıyoruz, öylece kalıyoruz.
Film kopuyor ve sonrasını getirememek, dibi olmayan o kuyuda olduğumu hatırlatıyor. O anda neler olduğunu ve olacağını bilememek, belki de hayatın en acımasız gerçeği olarak yüzüme hatta suratıma çarpılıyor. Gerçeğimi biliyor olmak ise, diğer insanlardan ayırıyor bu ağır bedeni ve içindeki hafiflemiş ruhu. Zaman geçtikçe bir yol bulunur denilen şeylerden hariç kalıyor bu gerçek.
Bir duble rakı ve mutluluk, birkaç notanın sürüklediği özlem saatleri, yukarda ay ve gecenin tatlı serinliği. Önümüzde güller ve ileride ağaçların karanlıktaki hayal meyal salınışları. Hepsi bir tablonun fırça darbeleri gibi kağıda tek tek atılırken bütünü oluşturuyor ve ortada kısa bir yaşamın nadide özeti.
Geriye yani şimdiye hiçbir şey kalmadığını hepimiz biliyoruz. Yukarda ay, bana eşlik edebilir şanslıysam. Dolunay belki de. Babam. Düşüncemde zihnimde sırayla tüm vagonlar ilerliyor olacaklar, sessiz bir tren ama. Üzümler olgunlaşmışlar, çeşit çeşit isimlerinde hikayeler barındıran, büzgülü, dimnit, çavuş ve unuttuğum diğerleri. Güç bela ekşi tatlı bir koku alabileceğim, tadı olmayan taneler ama. Öğrenciler, çocuk halleriyle kapıdalar bayram sabahı, hem ürkek hem de sevgi dolu bakışlarla sıcacıklar. Canlı gibiler, dokunamıyorum yüzlerine ama. Bir Türk kahvesi. Şeker yerine acımtırak sevinçler ve bin bir çabayla üretilen umutlar eklenmiş. Elime aldığım anda yere dökülüyor damla damla.
Bana hayır demeyi bıraktığın gün, büyüdüm belki de ben. Fakat bugünleri de hazırlayan bir başlangıçtı o cevap. Başlıyorum sandığım bir yazının flashback sahnelerini görme şansımız olmadı elbette. İkimiz de bilemedik.
Bir temmuz gecesinin tüm hayatımın her anına bir mühür koymasını sen istemezdin biliyorum, gözyaşlarımın işe yaradığı tek insan sen olduğunu anlayalı beri silahım onlardı ve şimdi o yaşların hiçbir işe yaramadığını da görmek istemezdin muhtemelen. Değerini bilemediğimi çok iyi biliyorum ancak o değeri bu hayatla ödemeyi istemenin de hiçbir değeri olmadığını görüyorum. Benim isteklerimin zamanı geçmişti, sıra boyun eğmeye gelmişti çoktan.

Duffy - Stepping Stone

2011-07-01T22:17:00.001+03:00

oldukça örselendim ama fazlasıyla özgürleşmiştim...

kayıp kuruntu...

2011-06-20T10:37:00.002+03:00

Ful Animasyon (Bedük)

2011-06-17T23:09:00.003+03:00

...
dünya bir oyun yeri hepsi bir film karesi
bunlar gerçek değil bütün bu gördüklerin
bu senaryo senin ellerinde kaderin
değiştir çevir boz geri getir
...

.

2011-06-11T16:04:00.000+03:00

oysa gülümsemeyi hakeden pek çok insan için, endişeleniyorum şimdiden.

Fernando Botero

2011-06-07T13:36:00.003+03:00

Dancing in Colombia, 1980

Avokado gibisi yoktu...

2011-05-31T13:16:00.002+03:00

Yerde duran saksıdan mutfak penceresinin alt kısmına kadar ulaştı avokadoların boyu. Perdenin uç kısmına değmeye başladı üst yapraklar. Ne olucak şimdi? Yeni bir yer bulmak lazım onlara, guneş ışığını da alabilecekleri, benim de ewtt burası diyebileceğim bir köşe. Can sıkıcı. Suyu sewiyorlar ve boyları da çıldırdı. Yeni yerlerine avokadolardan önce benim alışmam lazım. Huysuz, sevimsiz ters bir hale bürünmesinler sonra. Üzülmek? Ewtt üzülürüm muhtemelen.
Salatanın üzerine konan beyaz peyniri sewmiyorum eskisi gibi. Ayrı servis edilmeleri daha mantıklı gibi, birlikte tüketilebilirler belki ama karıştırılmaları hoş değil. Apayrı şeyler, kimyaları farklı, geldikleri yerler ayrı, bir kasede yan yana olmaları adil değil. Saygı duyulması gereken nesneler. Öteden beri böyle alışılageldiler diye, onları bunu zorlamak haksızlık. Ayrı kalmayı tercih ettiler diye de onları yargılamayın, size soru sorulmadan cevap vermeyin, bu hepimiz için de en iyisi bak.
Bu sabah yola çıkıyor olmam lazımdı. Gitmek için en uygun gündü belki de. Kimseden değil bu şehirden gidiyor olmak içindi. Gideceğim yere kendimi elbette götürecektim fakat bu şehri götüremeyeceğim için, bir sorun da olmazdı ilerde, sürükleyebileceğim hiçbir şey yoktu bu şehirden. Kendimi götürmem yeterliydi.
Bazı hislerim beni epeyce kendimden şüphelendiriyor gittikçe. Çok yakın gördüğüm insanlarıma bile iletişim kurarken tedirginlik duymaya başlıyorum, hissettiklerim konusunda sahteliklere düşme endişesi sarıyor, bir anlığına duyduğum coşkunun yerini az sonra bir irde fırtınası alıveriyor, insanları da yorma korkusu yerleşiyor, yoruluyorum, bir daha ki toparlanmaya kadar.
En yakınlarımda bu atmosferde yaşıyorken, yabancılara, duvarlara yaklaşanlara ise nötr kalmak da yetersiz gelmeye başlıyor ve hatta duyarsız, ruhsuz bir etkileşim sarpasarıyor, ne yapsalar, nerde dursalar, onları hissetmem mumkun olmuyor, hendeğe düşecekleri günü habersizce bekliyorlar, acımasız ama kanayan aslında benim.
Bu yabancılık ve bu uzaklık zincirinin kırılabildiği tek iklim var, o da kelimelerin oluşturduğu yolla gidebiliyorum oraya. Çoğunun bu yolu açmakta becerisi varolmadığından, kalıyoruz öylece. Kimisinin derme çatma kazma kürekle boğuşması ise, benim günlerce kırbaçlamalarımla kendine geliyor ve yorgun düşen zihinlerden geriye kayda değer bir lezzet kalmıyor.
Bunları kimsenin bilmek istediğini sanmıyorum, benim de bilmek istemediğim şeyler çok fazla, İnsanların içlerini bilmek istemiyorum, yaşadıklarını duymak istemiyorum, geçmişlerinde yaşadıklarını… Belki de sormak gerekir, sorulan, bilmek istenendir, söylendiğinde de duyulur.
Yazmak ise başka bir şey, içine konuşmaktır yazmak, kendini dinlemek ve duymak söylemek istediklerimi. Yazdığımda, konuşabiliyorum rahatça.

Yüzeysel Zamanlar.

2011-05-30T15:07:00.002+03:00

Sabah çok erken uyanarak, gecenin ileri saatlerine sarkmadan uykuya dalabilme işini kolaylaştırmayı amaçlıyorum fakat bedenim uykuya hala direniyor. Biraz uykum geldi fakat kelimelerin sıraya girmelerine engel olamıyor zihnim. Mario Levi, bir kıyıda kalmış, unutulmuş romanı “Madam Floridis Dönmeyebilir” i yazarken birkaç önsöz birden, her baskıda yeni önsözler yazarak kitabına lezzet katıyor, fakat benim asıl aldıgım tad; uzun cümlelerin içinde biteviye anlam girdaplarında dolaşmak, hatta başa dönmeden cümlenin anlamına muktedir olmakta gizli. Bir Anadolu şehrinde kendini bana rastlatıyor kitap ve adını okurken tozunu silkeliyorum. Ewtt üzerinde düşünülmüş veya hiç düşünülmemiş de olabilirdi ve tam bana göreydi bu isim. Gerçi bu formülüm her zaman tutmazdı mesela yeni bir işe başlamanın öncesinde aldığım, Erich Maria Remarque ın, yarın yeni bir gün isimli kitabı gibi. Yarın yeni bir iş, yeni bir gündü fakat kitaplar yeterli gelmiyordu hayatı güzelleştirmek için, kuvvetli enerjiler için ilave başka güçler bulmalıydık genelde, bulamadığımızda da suçu evrene atabilir, yolladığım mesajı geri çevirdi bahanesine de sığınma şansımız da hazırdı.

Aslında bazen tesadüfler de olmuyor değil. Yaşadığım şehre daha fazla anlam yuklemenin gereksizliğinden yakınıp dururken kendime ve bunu twittlere attırıp dururken, tam da ertesi günü bir başka şehirden iş teklifi alıvermek de nesi oluyordu? Üstüne üstlük görüşmede altıncı hissimin kuvvetli olup olmadığından dem vurulması da yüzümde hafif bir gülümsemeye sebep oluyorduysa da önemi yoktu bunların.

Neyse ki çabucak kayboluyor o tebessüm zira, gülünecek bir şey yok ortada. O sahte gülüşün içinde kendimi buluverince kanım donuyor ve hazırola geçiyorum. Koyduğum hedefler gerçekleşmeye, listelerde üstü çizilen satırlar çoğalmaya başlayınca bir şey hissetmeye başlıyorum. Tanrı mutlu olmanı istiyor. Tanrı yla beraber bir avuç yakın insan da aynı şeyi istiyor muhtemelen, fakat bu ruh haline izin vermeye hazır değilim sanırım. Hem mutlu olmak neye yarıyordu ki, geri gelecek bir şey yoktu ve ben onları çoktan kaybetmiştim, gerçekçiyim fazlasıyla ve mantıkla da oyun olmazdı. Çocuk değildik. Duygusal olmak da hep başka şeylerle karıştırılmıştı insanlar arasında ve ben asla onları umursamıyordum.

Sıradan bir kadın olmaya gayret etmek hakikaten zor. Üzerinde dusunulmeye değmeyecek hayat olayları ve zamane insanları üzerine yorulmak, oldukça çaba gerektiriyor. Yaşamasına izin verdiğim geçmişi ve beklemediğim geleceği, içtenlikle, evde kullanmadığım küçük odada tutmaya dewam ediyorum.

sonsuz hüzün.

2011-05-22T23:33:00.001+03:00

mad men...

2011-05-22T16:00:00.005+03:00

link

Amnesty International-Signatures

2011-05-18T19:59:00.001+03:00

bir burukluk, ürperti var içimde. gözlerim bantlı sanki. el yordamıyla yol bulunmuyor...

kırmızı

2011-05-11T19:00:00.002+03:00

renkler bile, iki insanın karmaşasını netleştiremez bazen.

kaynak

karşı karşıya...

2011-05-06T10:44:00.000+03:00

WOODKID - Iron

2011-04-13T16:34:00.001+03:00

Hiç kimse

2011-03-21T17:54:00.001+02:00

Yağmur masumca yağarken şiir yazardı birileri, hep yüklerlerdi duygulanmalarının suçunu yağmura. Halbuki yağmurun bunlardan değil haberi, umuruna kattığı bile yoktu, yağması gerekiyordu ve yağacaktı işte, sana sormuyordu.
Kelimeler sıraya girince, ne bir başkasını okutuyorlardı ne de naifliklerine toz konduruyorlardı. Dokunsan küsüp gideceklerdi yazmazsan. Kıskanırlardı bir de, anlamaya görsün günlerce kağıda kaleme uğramazlardı hakikaten. Onları kırmaktan çekinirdim, boyun eğerdim, yine de bana uzak kalırlardı, sevmezlerdi beni, sevdiğimi gösteremezdim ben insanlara, kelimeler de bunu hissetmişti zamanında, zor zoruna yaklaşırlardı. Biraz ısınırdık birbirimize, iyi hissetmeye başlardık, alışırdık, sonra giderlerdi, alışma hemen derlerdi, alışınca sen çekilmezsin derlerdi ve uzunca bir süre uğramazlardı. Yazmayı da beceremezdim, beğenmezdim yazdıklarımı, içimi dökerdim, rahatlardım, tekrar dolana kadar idare ederdi bu boşluk, sonra da heyecan duyar, çocuk gibi, oldu işte der, uyurdum.
Deli gibi içmek, içmek istiyordum şişelerce alkolü saatlere bölerek hücrelerime dağıtmak. Tadı, zehir gibi olanlarına bile alıştırıyordu ancak sonunda sarhoş olacağını bile bile içmenin anlamsızlığını da hatırlatıyordu kokusu. Bıraktığı ağırlık, ayılırken yaşatacağı zorluğu düşündüren hafif bir mantık silsilesi, ikisinin arasında gelgitleri üst üste biriktiriyordu. Lakin sadece içmek istiyordum ve bunları düşünmek istemiyordum. İçemeyen biriydim ben ve hala sarhoş da olamamıştım. Bardakları içer ve kalkar, yola dewam ederdim.
Zamanı faydalı şeylerle geçirmek istemiyordum. Sabahın erken vaktinde uyanıp soluğu şurada burada almak, bir şeylerle ilgileniyormuş gibi görünüp, saatleri dolu dolu geçiriyormuş hissetmek, olmadık yerlerden duyulmadık bir şeyler çıkarıp, keşfedip, kendimi bunlardan mutlu saymak, yorgunluktan bittiği halde hala etrafa gülücükler saçmak, herkesin hayranlığını, gıptasını kazanmak için gizlice çırpınıp duran ilgi fanatiklerinden olmak istemiyordum. enerjik görünmediğinde evden çıkamayan, üzerine giydiğinde daima bir mesaj saklayan insanlardan değil, birilerinin bakması gerekmediğini düşünen bir insandım ben. Günüm beni ilgilendirmeliydi ve yirmi dört saatin bomboş geçmesini istiyor ve bundan rahatsızlık duymayan biriydim.
Kitap okumalıydım sürekli, hepsinden ayrı ayrı fikirleri, kelimeleri toparlayıp, kendi düşüncelerimle karıştırıp, tarzımı oluşturmam zorunluydu, okunmamış kitaplar yatak odasında , kanepenin önündeki sehpada, yığınla durmalıydı, bu olmalıydı, nefes aldığında kitap okuman gerekirdi, okumuyorsan, boş biri olarak nitelendirilirdin, birileri seni böyle tanımalıydı.Kitapları istediğinde koynuna değil, sürekli koynuna almalıydın. Kitapları okuyor koyuyordum bir kenara, hayatının kitabını seçemeyen bulamayan biriydim ben, bu benim yazarım, üstat döktürmüş yine diyemiyordum, herkesin buna yakıştırdığı bir yazarı olurdu oysa. Olmayanı tuhaf gözlerle süzerlerdi çünkü.
Mükemmel bir işte çalışmayan biriydim ben. Mesaisini dörtnala dolduran, çevresindekileri gerektiğinde acımasızca ezen, puan topladığında umarsızca ekip bilincinden dem vuranlardan, patronun kıyısından ayrılmayıp, işinin gereğinden fazlasını yapan, kendi yerini sağlam tutmak için, başkalarının koltuğunu sarsanlardan, bir gün lazım olur deyip çevresine bir dolu ismi dizmek için iletişimlerini sınırsız tutan insanlardan olamıyordum ben. İşimi deli gibi seviyor olmam gerekiyordu, gelecek günler için, hırs ve güç beslerken, inadına çalışmam bekleniyordu, kariyer her şeydi, bir kartvizit hala çok değerli sayılıyordu, çalışmıyorsanız değeriniz azalıyordu, süre arttıkça değer de kalmıyordu, unutulmak için çalışmamanız yeterliydi, birileri sizin yanınızda ancak bu şartlar varken olabilirlerdi.
Güzel bir kadın olmak gerekirdi birilerinin arasında yaşarken. Kendinizle -tüm rollerinize ilave olarak- barışık olmanız, aynaya baktığınızda beğenmeniz gerekirdi. Diğerleri aynaya kendileri için değil başkaları için bakarlardı ama olsun, siz söz konusu olunca, kendini sew, senden bir tane daha yok denirdi. Güzel bir kadınsanız, dikkati çekerdiniz, güzel erkekler ve diğer güzel kadınlar sizi göz hapsine alırlardı, gittiğiniz yerlerde bu göz hapsiyle daha rahat ederdiniz. Size kimse bakmıyorsa, oflamak ve puflamak gerekirdi, böyle öğretmişti diğerleri çünkü. Siz kimseyle ilgilenmiyor görünecektiniz, diğerleri de size bayılıyor numarası yapacaktı, eve daha huzurla gidiliyordu böylece. Hem dış görünüş önemli değildi, önemli olan iç güzellikti, nedense yakışıklı zengin kariyer sahibi erkeklerin yanında güzel kadınlar olurdu, bu birliktelikler, sadece tesadüftü.
Oradan buradan insanlarla şakır şakır konuşmalıydınız, bunu gerektiriyordu ilişkiler, aylar sonra buluşup, şekerim cicim olmalıydınız, sohbetler saatlere uzanmalıydı üstüne üstlük kahkahalar patlamalıydı, buluşmalarınız şölene dönüşmeliydi ve ustaca manevralarınız sayesinde dost hissettirmeliydiniz ve sürüp gitmeliydi bu durup dururken buluşmalar, bu buluşmalara ihtiyaç duydurtmalıydınız. Gergin biriydim ben, bunalırdım sahte üçüncü cümleler kurmak zorunda kaldığımda. Beni sewmeyeni anlardım, benden beklentisi olanı tahmin edebilirdim.İstemediği halde yanımda olmayı seçeni, ben niçin seçmek zorunda idim. Soğuk, uyuz, asık suratlı biriydim ben, çok yakından tanımayan öyle nitelerdi. Bile bile, bilmemezlikten gelmek bana oradan kaçma hissi verirdi, safça niye orda olduğumu düşünür, bir anlam aramaya başlardım kendime kabul ettirebileceğim. Sahte yakınlıkların sahte kutsallıkları olurdu ve bunları herkes bilirdi zaten. İstemesen de, istiyor görünmeliydin. Kırk yılda bir gelen keyif peşrevime denk gelecek şahsın da, yaşadığı şansı anlayacak bakışa sahip olması gerekirdi.

Umarsızca iyilik yapmalıydınız insanlara, sizin özgürlük sınırlarınıza girseler bile. Yakın olmak, çizgileri tamamen ortadan kaldırmak demekti, bazı kurallar yok oluyordu, mecbur kalıyordunuz iyiliklerinizi artırmaya, sizin hayatınızı ayıran camları kırmalarına izin vermezseniz bencil olarak nitelendiriliyordunuz, kimseye iyilik yaramıyordu, iyi olmak diye bir şey yoktu, iyi denebilmek için her insanın kafasındaki evet lere peki demeniz gerekiyordu. Ben herkese peki diyemiyordum, sonra eve gelip her hayır için üzülen biriydim, yanılıp yenilip dediğim evet için de günlerce düşünen biriydim. Diğerleri bunları kafasına takmayı bırakın, dinlemezdi bile. Herkes pek çok şey söylerdi, hepsi dinlenecek olsa kafa mı kalırdı insanda, öyle değil mi…
İnsanlar merak etmeye programlanmışlardı. Sabahtan ertesi sabaha kadar merak ederlerdi birilerini bir şeyleri durmaksızın. Bu kimdi, neyin nesiydi, kimsesi yok muydu, nasıl para kazanıyordu, gelen gidenler neleriydi, niye soru sormuyordu, niye merak etmiyordu. En küçük bir boşluğu, zayıf anı değerlendirirdi insanlar, saniyesinde soru gelir, doğalmış gibi, hiç de merak edilmemiş gibi davranmayı çok iyi bilirlerdi. Ben merak etmeyi beceremiyordum, başkaları hakkındaki sorular kafamda dönüp dolaşmıyordu, zihnimin içi, birkaç kez bu mecralara girmişti yanlışlıkla, sonra her adımda bir mayın, her nefeste bir yıldırım, çamura batmak ve neticesinde de, dikenli tellerle kaplamıştım o sınırı, yaklaşma ihtimalim ortadan kalkmıştı.Sadece günlerin geçmesini bekliyordum ben.
Yağmur kesilmişti, kelimeler derlenip toparlandılar, kalktılar gittiler.
Hava kararmıştı ve kimse, hiç bir şey yapmak zorunda değildi.
Ben de.

Siyahın kuyusu.

2011-03-07T10:33:00.009+02:00

kuyunun derinine inmek istiyorum

Mürekkep

2011-02-24T10:40:00.004+02:00

Kopkoyu bir sıvı…

Siyah mavi arası renge sahip olanı, vurucu, daha çarpıcı ve etkileyici.

Kağıda sorsanız, lekelendiğini düşünüp bir kırgınlığa doğru yelken açacakken, dolmakalemin ucundan yayılan o mürekkebin, harfleri sıralamaya başlamasından itibaren anlamını hissettiren kelimeleri fark etmesiyle, ortak olduğu bu etkileşim, onu boyun eğmeye itiyor mürekkebe…

bir elin bütünüyle nazik hareketlerinin seremonisi, kelimelerin kırılıverecekmişçesine , en nadide olanlarını bile yan yana getirirken, mükemmel bir inceliğin sergilendiği o zamanlar.

bir unutuşun, bir kaybedişin en hassas yeri daha…

Şimdilerde kimse, kaybedilenleri bulmaya çalışmıyor, yeni keşifler için arazide dolaşmakla ve yeni kayıplar için avlanmakla meşgul. Sahte diyalogların yerine, anlamlı monologlara ne zaman evrimleşecekleri ise meçhul. Arsız, umarsız bir serserilikle salyalarını bile toplamaktan aciz, bir an evvel karnını doyurmak, sığınmak, korunmak için her yol mübah sanıyor. Azgın bir pençe, yumuşak bir dokunuşla inse bile, yine diplere doğru acıtmak için pusuda bekliyor.

Jamie Woon - Night Air (Official Video) HD

2011-02-11T18:36:00.001+02:00

tek dileğim, kuleden atlarken elimi tutmasıydı.

Kal.

2011-02-04T11:20:00.001+02:00

madalyonun öbür yüzü.

2011-02-02T17:30:00.004+02:00

j. franco

korku.

2011-02-01T21:12:00.000+02:00

Korku, ewtt.
Tam anlamıyla olmasa bile, yerine endişe, tedirgin gibi kelimeleri kullanmadığıma göre, gerçekten korkuyor olduğum bir kaç şey var. Çocukluğumdan beri fırtına ve şiddetli rüzgar, kalbimi küt küt atmasına yol açar ve bu his; çaresiz, yalnız kelimelerini tam anlamıyla hissetmeme sebep oluyor. Güvenli bir dört duvarın arasında olmak bile bu korkunun geçmesine yetmiyor, rüzgarın sesini duyduğumda, hayali atlar koşmaya başlıyor, ellerim daha da üşüyor ve az sonra zihnim kontrolü ele alınca, olmadık düşüncelere, günlük sıkıntılara gömülünceye kadar, yarış dewam ediyor.

Atlar yorulunca; gece, dizginleri alıyor eline. Uzun saatlerle ağır ağır ilerleyen dakikalar, gecenin de korkutucu yanını bırakıyor evime. Tüm yapılacaklar sınırlı kalıyor tamamlandıklarında bile. Uyku, geçici bir kurtuluş oluyor, 18 saat sonrasına kadar. Uyuyorum gömülür gibi, ortalıktan kaybolmak için, sessiz sedasız yok oluvermek için.

Uykum ilerledikçe, başlıyor sahneler oynanmaya, perde açılıyor. Kahramanlarım genelde annem, bazen babam, ara sıra da ikisinin de rolleri olan oyunlardan ibaret. Geçmişte birlikte geçirdiğimiz zamanların yerine, rüyalarımda üçümüzün paylaştıkları daha fazla yer kaplamaya başladı günlük hatırlanacaklar arasında. Normal bir hayat yaşıyoruz üçümüz, ben bu yaşımdayım, onlar da en son yaşadıkları yaştalar, devam ediyoruz ve mutluyuz, gerçekçi olaylar ve mantıklı senaryolarımız var ve ertesi sabah hepsini hatırlıyorum.

Ruya göremeyeceğim bir zaman dilimine girmekten korkuyor oluşum, pek çok duygumun da sonucu aslında. Annem ve babam bana ait son şey. Bana ait şeyleri yapamayacak olma korkusu, kendimi, sistemin ve onun canlı üyelerinin kontrolüne girme korkusu. Bu boyun eğişi neden yapacak olabilirim, tüm bu korkuları bir yana itecek bir istek olabilir mi. Kendimden bu derece uzaklaştırabilecek bir sahteliğe bürünebilir miyim? Hayat pek çok şeyi yaptırıyor biliyorum, kontrolü kaybettiğini anlıyorsun bir ara, geçerli görünen mazeretler buluyor beynin ve devam ediyorsun köleliğe. Çok istediğimi sandığım bir şeyi nefes nefese yapıp, sonra olmadan da olurmuş demekten korkuyorum. Kendime kalamamaktan korkuyorum, oradan buradan çekiştirilmekten, kendimi, koşturanların arasında koşuyor bulmaktan korkuyorum.

hiç.

2011-01-20T18:41:00.005+02:00

birilerine, bir kaç anlam kazandırmaya çalışıyorsun ya bazen, bu onlara yaptıgın en büyük sahtelik bence. bırak, anlamı yoksa, öyle kalsın. bir hiç olabilmek de bir durumdur bazen.

bencil zamanlar.

2011-01-14T11:26:00.001+02:00

Durgun su.

2011-01-11T19:41:00.004+02:00

Yaşamakla dolan zihnim, yazmakla boşalıyor. Küçük şeylerle mutlu olamıyorum ama aslında bu büyük bir şey, yani yazmak, kelimeleri örmek, sonra okurken sökmek için, kendi ipim, urganımla, harflere tutunmak, ta ki kopana kadar, yere yığılınca yeniden ucunu bulup, ayrıştırıp, başlamak.

Neyin doğru olduğunu bulmaya çalışmak, çok zaman alıyor artık. Koltuğa yığılan bedenim, günü, insanları ve olayları kendi kaderlerine ve seçimlerine bırakıyor. Kurallar, hedefler, kazanılacak başarılar, tırmanırken basılacak omuzlar, kanayan yaradan beslenecek dimağlar, pek çoğunun sabah uyanma sebebi olmakta.

Birilerini de mutlu edebilmek hafifletmiyor bu ağırlıkların altında doğrulmaya çalışırken. Sıralanan sorularla boğuşmaktansa nötr bir siluete dönüşmeyi tercih ediyor insan ve bu ruh hali gittikçe içine yerleşiyor, hissiyat azalıyor, kendi kendine işlemeye dewam ediyor ki, sen o musun, kendin hangisiydin, ayırt etmek zorlaşıyor.

Yaşam dolduruyor, doyuruyor, ancak açlık bitmiyor. Değişen yenilenen hücreler, sürekli beslenmek istiyor ve çeşitlenen ihtiyaçlar yüzünden, doymak imkansızlaşıyor, yeteri kadar ölçüler sapıyor, insan dili dışarıda yola düşmüş bir kurttan da daha acizleşebiliyor.

Bir şeyi gerçekten istediğim anı hissettiğim zaman dilimine bayılıyorum diğer taraftan. Benim için o anda gerçek göğe yükseliyor, kıyımdan köşemden yükselen sesler susuyor, kırbaçlar şaklıyor, yağmur sele dönüşüyor, davullar kıyasıya gümbürdüyor hatta. Emin olmak, inanmak, kendin olduğun, huzurlu olduğun düşüncesini yüreğine perçinliyor, göze alabilmek kelimesi anlamını yitirirken, gözden çıkarılacak pek çok değer, anlamını yeniden kazanıyor.

Yol, bitmek bilmiyor.

...

like hungry wolves...

2011-01-04T18:34:00.001+02:00

Lena Chamamyan - Ya Msafera

2010-12-28T21:30:00.004+02:00

güle güle...

Deers and Cold.

2010-12-23T20:02:00.004+02:00

kaynak

girdap...

2010-12-23T13:18:00.001+02:00

Her yeni şey, aynı zamanda tüketilebilir bir şey anlamına gelir.

Kanye West - Runaway

2010-12-19T19:56:00.007+02:00

hayattan kaçak...

Tanınma Kaygısı.

2010-12-18T20:40:00.005+02:00

Bakkala gitmek üzere sokağa çıkarken de üzerindeki renkleri yakıştırma ve uzaktaki gözlere içten içe de olsa batmama hazırlığı içinde olduğumuz bir ülke burası. Yakasındaki isimliğe dikkat etme zekasını akıl ediveren, seslendiriverme zahmetini gösteren şahıslara karşı da birdenbire yakınlık duyma hissiyatını derinden hissettiğimiz bir ülke aynı zamanda. Kafasını kaldırıp az buçuk dikkat etmesiyle, diğerlerinden bir adım öne çıkan şahsiyet, kahramanımıza kendini müthiş hissettiriyor bir anlığına da olsa ve sihirli bir dokunuşa sebep oluyor ve kolaylıkla tüm kapılar açılıyor. Biz de bu zekada olduğumuzu takdir edenlere gülümseyen ve mutluluk oyunu oynayan, sonrada pozitif düşünelim diye oyalanan insanlarız bir yerde.
Diğer taraftan bakalım bir de. Sosyalleşip de açık kapalı herhangi ortamlara intikal ettiğinizde, birilerinin size ilgi göstermesi, “siz” olduğunuzu, hem doymaz egonuza, hem de diğer şahıslara hissettirivermesi, neden bu kadar önemlidir ve buna ihtiyaç duyulur… Okulda çok sevilmek, onlarca arkadaşı olmak, iş yerinde patronun adamı olarak tanınmak, mahallede en önce selam verilmek, yemek yediğiniz restoranda garsonun size hizmetin alasını göstermesi, içkinizi torpilli koyan barmenin gülümsemesi, hoşlandığınız kadınla aynı şarkıcıyı seviyor olmak, genel müdürle aynı takımı tutmak ve dahası, her dakika hayatımızda. (Olayın kadın ve erkek ayrımı tarafına girmiyorum bile.) İşte bunlar ve diğerlerine de neden prim veriyoruz, bir kalıntı, bir iz bırakmak veya akıllarda kalmak mı niyetimiz… Sıradan olmanın, kalabalığın bir parçası olarak tanınmanın bu kadar çamura batırıldığı bir toplum muyuz… Bunlar, kendinizi bu sayede bir “adam” sanmanıza mı yol açıyor? Yoksa ürettiklerinizle, biriktirdiklerinizle yapamadıklarınızı, değer verdiklerinize veya değer vermeseniz de köprüyü geçerken değer verdiklerinize, sizin hakkınızda muhteşem intibalar mı bırakıyor?
Hal böyleyken, yazılı olmayan ama herkesin bildiği toplumsal yaşam kurallarını uygulamak zorunda bırakılmışken, başka çıkış yolları aramak yoluna gidilebilir elbette. Bir takım sorulara cevap vermek zorunda bırakılırız bazen, bu doğru, fakat tavrınızı belli edip de sonuçlarına katlanmak kavramıyla da barışık olmanız gerek. Zira, tepkiler benim kelimelerimden daha acımasız olacaktır ve sabaha dışarıda bekleyen gerçeklerle yüz yüze kalmaktan dolayı da isyan etmek gibi bir seçeneğiniz olmayacaktır, bu neydi, mecbur bırakılıyorduk ve bu, bizim dışımızda gelişiyordu.
Şimdi attığımız adımların, gelecekte bizi doğru ya da yanlış bir takım duraklara ulaştıracağı, tercihlerimizin, geleceğimizi belirlediği söylenir. Peki geçmişinize bakın, başkaları için yaptığınız iyi şeyler, fedakarlıklar, taviz vermeler, odaklanmalar, sizi buraya mı getirdi? Durumundan memnun pek kimse göremiyorum, ya sen? Hala siz birilerine “peki” mi diyorsunuz? Onlara göre mi yaşıyorsunuz? Yanlarında bulunmadığınızda sizi ne yapıyorlar? Yok, ama siz yalnızlığı seversiniz, bilerek yalnız kaldınız, bu onların yanlışı değildi, hata, asla olamaz, bir hata varsa o da sizin yaptıklarınız olabilir. Hem bazen yalnız kalmak lazım, evet, çok haklısınız bayım.
Birilerinin bizi tanımaması, bizi neden bu derece ürkütüyor, doğarken tanıyan ve yanımızda olmaya hayatını adayan anne ve babamız niçin yetmiyor? Kendiniz, neden isteklerinizle, seçimlerinizle var olmayı denemiyorsunuz?
Üzerinize yapıştıracakları etiketlerden kaçınıyorsunuz. Kızgın bir demirle olmasa da soğuk bakışların damgaladığı biri olmak. Aynaya baktığınızda üzgün olduğunuzu kendinize bile itiraf edememek. Sizi kimse güçsüz düşünmemeli, daima sağlam görünmelisiniz. Başaramadı dememeliler, işsiz kalmamalısınız, evli olmanız gerekir, uyumsuz, geçinememiş derler, soğuk, hiç gülmüyor, onu davet etmene gerek yok diye düşünürler, Suçlanmaktan mı korkuyorsunuz? Yalnız kalmak mı mesele? Kimse kimsenin gündemini kolay kolay meşgul etmez birkaç kısa zaman diliminden fazla. Üstelik herkes bir şekilde yalnızdır, yanında birilerinin olması bir yere kadardır, Siz kendiniz varsınız, yirmi dört saat kendinizle yaşıyorsunuz, onu tanımalısınız önce, memnun etmelisiniz kendinizi. Unutmayın ki, gözlerinizi siz kapattığınızda uyuyabilirsiniz. Tanrı kapattığında da ölünüyor zaten.

Anne.

2010-12-12T18:19:00.001+02:00

12aralık2007

on air

2010-12-10T10:42:00.001+02:00

Dinamo Fm 103.8

Sen aşksan eğer?

2010-12-06T15:56:00.003+02:00

Bana şiirler yaz
Mutsuzluğun en derinlerine yükselt
Ve orda sonsuza dek yalnız bırak
Zamanı yok etmeme yardımcı ol
Her şeyin dışında bırak
Ben sadece seni görebilirim o zaman
Bu dunya boşalmıştır gözlerimde
Kan nehirleri akabilir artık
Ateş, zihnime yürüyebilir.
Nefesim, gerçeğe teslim olabilir
Sen kendine dewam et, iyi bak.

loser...

2010-12-05T20:15:00.007+02:00

About Her - Malcolm Mclaren

aklımdan geçer elinden hissetmek.
gerçeği baştan savıp, ruyada yaşamak
kaybolan zamanları canlandıran hayal
toprağın kokusunda kuru bir umut
kusursuz pürüzsüz bir zihinle
aralık ayında başucunu beklemek geceyle
üşümemen için bu cılız bedenle
nefesimde tüm yaşamım beraberinde
bir dua her yerimizi sarmalayan
konuşmadan, görmeden, ama korkmadan
veda etmediğini unuttum sanma,
haber vermeden gelirim ben de yanına.

Uyanıyorum.

2010-11-29T11:30:00.006+02:00

Sanki ölümsüzlüğüme son verilmiş ve artık ölmek üzereyim. Herşey anlamını bulmaya başlıyor, oldukları yerde yükseliyor, onları görmemi sağlıyorlar, çığlıklarını duyuruyorlar.
Yığın halindeler, yaklaşıyorlar gitgide.
Soru ve cevaplar üşüşüyor zihnime.
Yüzüm kararıyor gölgelerinden.
Düşündüm.
Değişmeyen bir gerçek var.
Endişe duymanın yersiz olduğu.
Şimdi bekliyorlar orada.

Pencereyi kapatıyorum.

Rock Mafia - The Big Bang Featuring Miley Cyrus

2010-11-25T18:42:00.001+02:00

no comment

2010-11-23T11:45:00.008+02:00

Bekle.

2010-11-23T09:48:00.000+02:00

Sonra kaybetmiş olabilirdik
Önemi olan bu değildi.
Önce bulmuş olmamız içimizi rahatlatmalıydı ve öyleydi.
Hem papatyaların kuruduğunu herkes bilirdi.
Dolunayda herkes daha iyi hissederdi oysa.
Sabah uyanmakla bir ilgisi yoktu gece uyumanın
Apayrıydı orada olmakla, burada hissetmek.
Mutluyken ağlayabiliyorsa insanlar, kaybettiklerini de bulabilirlerdi
Kitaplara sığdırılabiliyordu yaşam, kahve bitebiliyordu içtikçe,
Herkes biliyordu sahteliği, bilmemezlikten geliyordu gerçeği
Bir oyun, ancak bu kadar istekle sahnelenebilirdi,
Tesadüfüne bırakılıyordu beklentiler,
Akşama görüşecektik, hoşçakalacaktık ve büyüyecektik,
Bulunanlar ve kaybolanlar arasında sürecekti.
Hepsi buydu.

Somewhere

2010-11-21T20:50:00.001+02:00

Arkansas, Cabot...
or somewhere.

The man who wasn't there - Trailer - HQ

2010-11-11T12:22:00.002+02:00

Bu filmden zevk alabilecek azınlıktan biriyim.

kalabalık.

2010-11-10T00:56:00.001+02:00

bazen hiç bir şey söylememe gerek yoktur.

cevapsız arama.

2010-11-06T20:22:00.005+02:00

çıkar at fazlalıkları,
rollerini geride bırak.
eğer istediğin buysa,
çünkü güneş doğmaya dewam edecek.
aynada gördüğün yine sen olacaksın.

cevapsız ve sorusuz.

2010-10-25T19:57:00.001+03:00

Manga - cevapsız sorular

Ölürsen...

2010-10-19T15:05:00.002+03:00

Ölüm, zihnimin içinde dolanıp dururken, hayatımı bir yerlerinden tutmaya çalışıyor, yüzleşiyoruz bazen. Nefes alan bu bedenin, bir ceset haline dönüşecek olması, az öncesinde neleri hissedecek oluşum, beni meraklandırmıyor. Hem ölecek olmam sadece beni ilgilendirirdi. Diğer herkes; uyumaya, yemek yemeye ve sevişmeye devam edeceklerdi.

Öldüğünde, yapmak için bir şansın olmayacak şeyleri hatırlarsın herhalde. Şimdi şansım varken de yapmıyorum ve hatırlıyorum üstelik. Sanırım ölünce değişen bir şey olmayacak. Birkaç güzel sebep bulurum muhtemelen o tarafta sevinecek. Birileri de bu tarafta, bunun için, üzülecek.

Yaşamışsındır kendi çapında, barındırdıkların içinde, biriktirdiklerin çevrendedir. Perdeleri kapatıyor olman, gizlendiğin anlamına gelmez asla. Gitmen gerekiyorsa gitmelisin bence.

Öleceğini bilen birinin gözlerine bakmak nasıl bir histir… Bu, ölmekten daha zor olsa gerek. Ne anlatabilirsin ki. Neyi sığdırabilirsin? Kahrolası birkaç gün daha yaşayabilecek olmayı istemekten başka… fark etmez üstelik bir şey yapıp yapmıyor olduğun o anda. Şanslıysan uyursun, hepsi bu.

Korkularına ve endişelerine son verilir böylece. Bak bu iyi bir şey. Düşünmek zorunda kalmayacaksın. İyi. Varsa orada bir şeyler, onları yaşarsın artık. Uyanmak yok. Bana kalsa uyumak diye bir şey yeryüzünde de olmasaydı, iki katı süre yaşama heveslisi insanlar, memnun kalırlardı.

Ölünce, geri dönüş yok. Gece yatmadan önce, dişlerini fırçaladıktan sonra artık bir şey yiyemeyeceğin gibi. Yapacak bir eylem kalmıyor ölünce.

Su.

2010-10-17T21:56:00.001+03:00

Kirli bir şeye dokunmaktan daha kötüsü, sonrasında ellerini yıkayamamaktır.

şehir

2010-10-17T18:54:00.006+03:00

Bir şehri, ismi yazan tabelasından, çok katlı binalarından, denizi ağacı veya doğasından, tanımanız mümkün olmuyor.

Bir şehri, meşhur yemekleriyle, tarihi kalıntılarıyla, kullanıma
dair eşyalarıyla bile de tanımanız imkansız.

O şehri yaşamanız gerekiyor. Biraz içerden olmalı hem de bu. Ara sokaklarına girin, minik dükkânlarda geçirilen saatlere yakından bakın. Belediye otobüsünde arka koltuklarda bir turu tamamlayın. Evlerin pencerelerinde, saksıların dizilişini fark edin. Karşıdan karşıya geçin, işporta tezgâhlarının renklerini, kaldırım taşlarını inceleyin.

Biraz daha ilerleyin, bir aşama daha. Bu kez şehri koklayın. Ağaçlarda, lokantalarda, gazete büfelerinde, deniz kıyısında, caddelerde, eczanede, kafelerde, parklarda, mezarlıklarda, adliyede, tamirci atölyelerinde, gece kulüplerinde, otobüs terminalinde, burnunuza dolan o havanın kokusunu hissedin.

Hala bir şeyler eksik. Hislere daha anlam katmak gerekiyor. Şehrin insanları. Paylaştığınız küçük veya büyük, bir şeyler var onlarla. Onların sayesinde kararınızı verebileceksiniz. Arabasını park ederken, çocuğuna seslenirken, ekmeğinizi uzatırken, boşalan koltuğu size gösterirken, asansöre binerken, gece sokakta yürürken, bir adresi sorarken, sigara dumanını savururken, yüksek sesle konuşurken, markette önünüze geçmeye çalışırken, gecenin ortasında araba kornasına basarken, yaz günlerinde tüm hayatlarını balkonda sürdürürken, karşıdan gelen hatunu süzebilmek için uzun farları açarken, çok fazla kilolarını dekolte giysilerle sergilerken, sabah siftahını sizden yaparken, “kime baktın yeğenim” derken, hastane koridorunda derdini kendiliğinden anlatırken, yanlışlıkla kolunuza çarptığında “pardon” diyebilirken, pastanede böreğin yanık kısmını size paketlerken, oturduğunuz yerde bakışlarıyla sizi çileden çıkarırken, hizmetteki bir sıkıntıyı aktardığınızda pişkince cevap verirken, yüzlerine bakın. Neler neler göreceksiniz. Tebessüm, ilgi, nefret, çekememezlik, görgüsüzlük, cehalet, saygısızlık, nezaket, bıkkınlık, yorgunluk, endişe, suçlama, yergi ve yargı… bazen saklı, bazen apaçık, ifadeler onlar. Şehir, insanlarda gizli belki de.

Eğer bunların hepsinde fark ettikleriniz, algıladıklarınız, size iyi geliyorsa, rahatsanız, o şehri yaşıyorsunuz demektir. O şehir size tanıdıktır.

kelimen kadar konuş

2010-10-13T20:41:00.003+03:00

Senin benle bir sorunun olamazdı…
Ben kendimle birlikte, bir soru işaretini yerine koyardım genelde
Kelimelere acı çektirdiğinde sen, susardım.
Sonra tek başıma cümleyi kurar ve tek başıma kaldırırdım
Gece kolay geçmezdi bomboş sayfalarda ve tükenmiş kalemlerde
Dinlemek zordu, konuşmak eh işte, yazmaksa zifir gibi
Flu dolaşırdı o yüzler, bir anafikir vermemek için.
Senin dilbilginde saklı genellemeler ,
Benimkinde titizlikle ince elenir sık dokunur ama duvara asılmazdı
Sesi duyduğunda toparlanırdın, lakin bitse gitsek modu başucunda.
Bir duble alkolden sonra, harfler yutulurdu yanı sıra,
Kapı kapanırdı üstlerine ve bu kez parmaklıklar da şeffaftı konuşamayan insanın dilinde.
Fiiller, emirlere dönüşür, zamirlerde bir hüzün, özellikle birinci tekil şahısta.
Tam yok olacakken, bir hece çıkagelir, ortalığı romana çevirirdi o günlerde.
Dörtnala zihnimi kaplar, boşluklarda coşkuyla bir fırtına, bir şimşek
Savrulurduk hepimiz alfabeleri darmadağın ettikçe, sayfalar kapış kapış.
Toprağı hatırlardık, acıyı, gözyaşını, kuraklığı, faniliği.
Kururduk çile odalarında, mürekkepler boyu, bulanık bir dörtduvar eşliğinde
Bir yeşil filiz verirdi elbette, mayasıydı bir harf, bu hikayenin.
Tanrı bizlerin mutlu olmaktan çok, mutsuz olmamamızı isterdi muhtemel.
Mahallede arsızca fırlatılırdı bazı dost kelimeler, ruhuna inat, görgüsüzce herkes duysun diye belki.
Duyanın da umurundaydı, bu alfabeye yazıktır eylemeyin diye bir pankart henüz hazır değildi sanki.
Yabancı zihinlerde ortaya serilirdi, sahip çıkılırdı başıboş kalmış el yazmaları,
Hoyrat sorumsuz bir nesle aşinaydık, şükrediyorduk alacakaranlık vakitlerinde.
Dönüyorduk baş başa, hayaller, aşkım ve kelimelerim üçgenine mütemadiyen,
Suçlu; kelimeler! Sakince boyun eğerdi gariplerim, her şey yoluna girsindi, varsın cana değil, kelimelere gelsindi.
Temize çıkınca gündüz, ruyaların ele geçirirdi geceleri dilini, beynini, tek kelime edemez, kalabalığa bağırır, sesin çıkmaz oldurulurdu.
Uzaktan seyrederdim kelimelerin gerçeğini görmen için kendi kendine
Bilirsin baskı altında karar vermek, şıkları işaretlediğin bir testle becerilebilen bir özellik değildi harfler sana el sallasa da.
Bana senin hakkında bir not iletmedi kelimeler inan, kuşlar da söylemedi.
Zaman en büyük haberciydi, bir güvercinden bile bazen hızlı.
Beklemek yetiyordu, sükunetle, kitap aralarındaki dağınık harfleri düzenleyerek.
Yarı yolda yorulmak olmazdı, torbada boşlukları doldurulacak cümleleri hazırlamışken.
En lezzetli sofraların baş tacıydı kelimeler, zevk dorukta veya oralarda bir yerde, karnavalda salınırdı en cüretkar harfler,
Temiz beyaz sayfalar, olmadı bulsak sarı saman defterlere de razıydı kalemler.
Tadını bilmeyenler, küstah bir cesaretle masayı devirir, cahil kaldıklarını damgalarlardı cilt cilt fütursuzca.
Harcamak kolaydı, fakat bir alev, tüm kelimeleri küle döndürmese gam yemezdik dünyada.
Bereketliydi dost harfler, istese, sonsuza da uzanırlardı , yazılmamış bir aşk kalmadı dese de yazar.
Sen inanmadın, toplumsal güven sorunun vardı, kelimeleri de ona dahil ettin, belki de onlar senin dışına çıktılar,
Ben senin dışında, sen benim içimde, kelimeler her yanımızda, boğuluyorduk kendi ruhsal psikolojik sonbahar depresyonlarımızda,
Yazar, gözlüklerini çıkarıp kalemi bıraktı, teşhisi koymuştu.
Senin sorunun benle değil, kelimelerle idi bilakis.

aynı karanlıkta olman gerek...

2010-10-04T11:39:00.002+03:00

Güneyde değişen ve yeni bir şey yok. Yaz hala sürmekte ve son sıcakları yaşıyor olmayı ümit ediyoruz. Sonbaharı umutsuz bir yolculukla arayanlar bir süre daha bekleyecekler ki, depresif ruhları biraz doysun, melankolik sabahlara ılık bir atmosfer hazırlasın.
Yitirdiklerini rüyasında görenler şanslıdır elbette diye bir avuntu da uydurabilir insan kendine. Veya yeni bir şeylere olan uzaklık ve umarsızlık, her yanını sarabilir. Kendini değiştirmemekle de suçlandığımız olur, üstesinden gelebilmek gücünü elinde bulundurman yeterli değildir oysa.
Yaşadığım yerle bir miktar derdim olsa da, bazen bana yakın geldiğini kabul etmek zorundayım. İnsanların günü nasıl geçirdikleri umrumda değil, belki bana kızabilirsin ama ben kimseye beni umursamadıkları için kızmıyorum, mümkünse böyle dewam etsinler. Rol yapmaktan yoruldukları günü heyecanla bekliyorum diğer taraftan.
Bir fincan kahveyi bitiriyorum tek başıma ve her şeyi unutuyorum bir süreliğine. Damarlarıma yayılan aynı huzuru ve keyfi, bir insandan hissedemeyeceğimi hatırlatıyor bana bu sıvı. Bir insanın bu kadar kifayetsiz olabileceğini düşündürmek, epey bir mücadele sonrasında edinilen bir fikir olmalı. Taraftarı olmadığım bir metod olan ve en iğrenç kelimelerin bir arada kullanıldığı edebiyat türü olan küfürlerin bile bu mevzu üzerinde istediğim anlamı veremeyeceğini düşünüyorum.
İncinmek, insani niteliklerin kötü olanlarından mıdır? İncinmeyen ve yaşadıklarına karşı metal bir kılıfla yaklaşan insanları takdirle mi karşılamamız gerekir? Belki de onların bu göreceli başarıları, onlara ne kazandırdığı da meçhul. Asıl yetkinlik, incinerek ve hayatla mücadele ederek bu zihin kaosunu, temize çıkarabilmek bana göre.
(Sanki yazmam gerekenler bitmedi ve daha da fazla, başka konulara aitler...)
Bir beynin, bir kadın veya bir erkek oluşunun fark arz etmediği bir daire çiziyorum. Oraya gelmek isteyenleri ve girebilecekleri ödüllendireceğim.

Issızlık

2010-06-26T18:55:00.004+03:00

Issız adam film müziği, filmdeki karakterle bir yakınlığı hissedilemeyen bir müzikti bana göre. Çağrıştırdığı hüzün fırtınaları, su damlalarının sessiz çığlıkları, beyazlamış saçların yüzüne yansıttığı huzur siması, kımıldamadan geçen dakikalarda yüzlerce düşüncenin dörtnala koşuştuğu zihinlere daha uygundu nedense. Dalıp gidilecek bir eylül sabahının serinliğini hatırlatıyor, özlemini bilen birini, kendisine davet ediyordu. Ardı ardına yaşanıveren kalabalık günleri silmeyi tercih edip, sükunet ve yorgunluk içinde, bireyin kendini hissetme çabası gibiydi. Gençken zaman olmamış da yapamamış, yaşlanınca da isteği kalmamış bir hayalin, ansızın radyoda çalıveren melodisi tadında. Ewtt, gözyaşı olacaktı elbette, onsuz dinlenmezdi bu müzik, filmdeki gibi bir kadın erkek ilişkisinin sızıntılarından ziyade, bir ömrün sona yaklaşan yüzleşmeleri, ölümle yaşam arasında bir adımlık mesafenin üzerinde, araf sarhoşluğuna verilebilirdi ancak. Gitmekle kalmak. Tercihi kendine ait olan tek seçenekti, beyninin ulaşabildiği tüm düşünce birikintileri arasında cevabı arayan, seçme hakkı aciz bir kula verilmiş en büyük tercihti bu. Neresi daha uygun, neresi kaderin, neresi tamamen sen, sonsuz insan yolculuklarından biriydi ve bir defaya mahsus bir yoldu bu.

Derun.

2010-06-09T15:48:00.004+03:00

Bir çıkış yolu bulmanın, formülünün herhangi bir kitapta anlatıldığını sanmıyorum. Sadece kendim ve kararlarım, birlikte o yolu bulacağız. Bunun için, güçlü olmak da bir yere kadar gerekli, sonraları diğer kriterler devreye giriyor, onları kullanmak zorunlu hale geliyor. En azından benim yaşadığım dünya, bunu gerektiriyor.

Annem çok güzel bir kadındı. Gözlerinin rengini anlatmam imkansız. Onun yalnız zamanlarında neler düşünmüş olabileceğini, hislerini, acılarını nasıl dindirmiş olabileceğine dair bir fikrim yok. Bunun ne kadar yıkıcı bir gerçek oldugunu ve anbean aklıma geldiğinde yüzleşmelerin en dehşetini yaşadığıma emin olabilirsiniz. O güçlü bir kadındı ve bahsettiğim kriterlere, diğer rollere ihtiyacı olmadı. Onun sahip olduğu gücün çok azına bile sahip olmadığımı anlıyorum, hayatımın bu döneminde epeyce sallantıya düştüğümü gördükçe.

İnsanların orda burada fotoğraflara gülümsediğini görmek, sevdiklerine hediyeler hazırladıklarını, evin perdelerini değiştirip, eşyaları süslediklerini, bir kahve fincanına saatlerce gülüşerek baktıklarını, çocuklarının çığlıklarına sükunetle kucak açtıklarını, akşamüzeri gezmelerinden fıkır fıkır dönmelerini, erkeklerin kahrolası parfümlerinin boğucu kokusunu duymayı, iş stresinden birbirine soluk soluğa hınçla dertlerini anlatmalarını ve daha pek çok şeyi görüyorum. Bunlar, yaşamın belirtisi midir? Onların yaşadıklarına mı hayat diyoruz, benim yaşadıklarıma mı? Ve bunu kim tayin edebilir?

Belirli süreçler yaşadığımızı biliriz, adı üzerinde başı ve sonu vardır, olacağını tahayyül ederiz. Öyle ya, ritim bu, alçalır veya yükselir. Sevdiğin şeyleri sevmez olursun, yeni sevilecekleri bulmak veya keşfetmek için takatin da yoktur işin kötüsü. Sıra isyana gelir, fırtınaları kopartırsın, eklersin birbirine takıntıları, çevrene yaklaştırmazsın kimseyi, bir iki insandan ötesi çizgini geçemez. Sonra sakinleşirsin, öğütleri ispatlarcasına.

Hayaller kurmayı epey zaman önce bırakmıştım. Gerçekleşemediklerini görmek ve hissetmek daha acıtıyordu zira. Kimileri hayalleri olmayanın geleceği olmaz dese de, bu aynı şey değil. Gerçekçi olmaktı, hayata mantıkla yaklaşmaktı, duygularıyla hareket etmekten kaçınmaktı benimkisi. Belki de işin sırrı, o pembe masallardan hiç sıyrılmamaktı. Çocuk olmaksa gülümsemenin sırrı, çocuktum daima, yılların büyüten, öğreten izleri, yeni huylar edinmeme sebep oluyordu. Gitmeyi icat ettim kendime. Gidersem, hayatı yaşayacaktım sanki. Risk almaya bayılıyordu beynimin en dipteki hücreleri. Güvende olmak rahatsız ediyordu rutinin huzurlu sakinliğine alışmış ruhumu, bedenimi, yüzümü. Denedim. Denemiştim en azından. Geri dönmek istedim ilk sızıntılarda, bir iki, sabır derken, çatlak, büyümeden döndüm. Döndüğüm yerde bana ait ne vardıysa , ona sarıldım. Erken ve serin sabahlarda bir fincan kahvenin ömründe, eskiye dair huzuru aramaya başlamıştım. Kırıntılardı ilk elime gelen, kuytulara savrulmuş, bolluğunda har vurup harman savrulmuş.

Güven ihtiyacımı sorguladım ilk. Kimseye güvenmeme gerek yoktu, biliyordum aslında. Varmış gibi davranmış, yüzleşemediğim yanlarımdan biri olmuştu bu da. Kimin sahteliğini, kimin gerçekliğini sorgulamaya lüzum yok artık. Merhaba ve hoşça kal. Hepsi bu. Olmadan da olabiliyordu dostlar, sevgililer, yakınlar. İnsansız bir çevre, yeni ve güzel, yalan ve rol girmemiş ormanlar gibi.

Virginia Woolf, kendine ait bir oda derken belki de bunu kastedip, kendimize ördüğümüz duvarları, arasında, dalgasız ve aynı zamanda huzurlu limanları içerdiğini de kastetmiş olabilirdi. Herkes neden benle aynı fikirde değildi? Niye yüzeysel olup, yaşayıp , sabahı edip geçemiyordum? Fazlasını istemekten inadına çekinen biri iken, nasıl soru sorabilirdim? Bir insanı, benim için nefes alıp, beni düşünmesini nasıl isteyebilirdim? Yok asla bu olmamalı, olacaksa kendiliğinden olmalıydı.

Erkekler nasıl bir insan tipiydiler? Kadınlar onları hangi arada bıktırıp hayattan ve kendilerinden ölesiye uzaklaştırmıştı? Ya da tam tersi. Kadınlar. Gerçek bir kadın nasıl olurdu? Erkekler, hayatlarında, hadi onu bırak bir günde, kaç kadının canını acıtabilirdi? Ve herkesin derdi, niye bu kadar birbirine düşmekti. Tüm bunlar olup biterken, mutluluk denen kelebek bir kıyıda sessizce gecenin olmasını bekliyor bence, kavgalar, kötülükler, yıprantılar hafifledikçe kelebek kanatlarını hareket ettirmeye başlayacak.

Zamanı tersten yaşamaya başladım. Tek farkla. Geceleri uyumak bilmiyor gözlerim.. Bırakmadığım huylarımdan biri de sabah erken kalkmak. Haliyle yorgun düşen bir beden, gecenin bir saatinde sızıyor alkolsüz bir biçimde. Kimsenin olmayışının güzelliğini fark ediyor gözlerim. Biraz kalabalığa girmek zorunda kalsam, koşa koşa kendime dönüyorum dörtnala. Herkes uyuduktan sonra, sokaklar sessizleşince saatlerim başlıyor. Gün ışığında birinin yüzüne bakmaktan kaçınıyorum. Herhangi bir insanın yüzünü görmek, ona değmek demek benim için ve bundan ölesiye kaçıyorum, çizgilerime değmeye çalışanı pişman ediyorum. Bazı günler sesimi duyma fırsatım oluyor ve bu hoşuma gidiyor. Adını duymaktan insan hala sevinebiliyormuş. Ama bu kadar, hepsi bu. Herkes yerini, kendi dairesini bilmeli.

Bir insanı tanımak ne demekti? Nasıl göründüğünü bile tam olarak bilmeye kadir olamazken, içinden neler düşündüğünü, ruhunu ve beynini oluşturan birikimlerini nasıl bilebilirdik? Hikayelerini dinlemek de yetmezdi, bir filmi izlemek gibi onu seyretmek de öyle. Yanımda olduğu halde uzak olan birinin yakınlığından, rakamların ifade ettiği mesafelerden, kim emin olabilirdi? Benim için 5,5 ay çok uzun gibi görünse de, öbürü için göz açıp kapayana kadar geçen bir süreyi ölçümleyebilirdi. Korkunç bir mağara ve dibi bulunmaksızın devam eden bir kuyu gibiydi birini tanımak. Tanıdığımızı sanmıştık veya henüz tanımaya fırsatımız olmamıştı.

Güzel yazan bir arkadaş demişti ki, “Tanrı ne ölmemizi, ne de yaşamamızı istiyor” İşimiz gerçekten zor.

devam edecek...

Vuslat

2010-04-30T01:04:00.000+03:00

Ruhum göçebe...
Bedenim ona itaatkar
Tutunmaksızın bir dala
Özler, öykünür toprağa
Yer, yurt, gece sabah
Bekler, arar, kaybolur,
Kalmak yetersiz,
Gitmek anlamsız,
Nerde nefes alır,
Orda yakındır ruha
Tabelalar, oklar, rakamlar,
Her biri aynı dört duvar
Her yan yabancı…
Geçici duraklara ulaşır ruhum
Ölesiye gidilen,
Yolun sonu beklenendir.

Karmaşa.

2010-03-11T00:44:00.002+02:00

Koltuğun ucuna ilişerek oturduğun, çıt çıkmayan gecelerde de mutlu olabilirsin bir insan olarak. Rahat etmek kendi elindedir, serbest zamanlara plansız boşluklara ürkek bakarsın uzaktan. Durağan kasabalara ait erken sabahların dingin kokusunu duymak için, ne kalabalıkları temizlersin önünden. İfade edemediğin bir hayat dolusu ses vardır içinde. Hoş, duyurmak ve dinletmek neye yarar artık, umurunda bile olmayan bir umarsızlık, umursamadığın bir olguyla, bunu kendine ispat etmeni dahi istemez. Düşünmeden de aklından geçiriverdiğin, o anda ışık hızından da öte zihnini, bedenini kaplayıveren bir bilirbilmezlik, sağlamasını yapmaya gerek duymadığın bir sonuçtur artık o hesaplar, hisler, hayaller. Hatta boş süt bardakları. Bitmiştir nihayetinde. Sabah uyanmış olanın ancak, gece uyumak istediği bir dünya vardır dışarıda. Senin içinse, akmaktadır gün bitimsiz, gecesini gündüzünü yaşamak gerekir, üstüne bir de uyanıkken, ruyalar görmek mümkün olabilseydi dersin, yaşam kuşkusuz daha katlanılır olur, ötelere öykünmezdi ruhun.

Aşknüma...

2010-01-30T00:06:00.001+02:00

Biliyor musun?

Güzel gözlerini kaybedip sahte ışıltılara bakmak zorunda kaldığım günlerin ağırlığı, boşluğu ve alabildiğine sonsuzmuş gibi içime çöküşünün bilmem kaçıncı günü bugün.

Güzel ellerini kaybedip, kimsenin elini değil tutmak, dokunmak bile istemeyişimin, parmaklarımda yokluğunun soğukluğunu en derinden ve en gerçek hissedişimin,

Güzel sesini kaybedip, kendi sesimin bile yabancı geldiği güneşli sabahların coşkusunu reddedip, çığlığımın ulaşabileceği uzak topraklara göçmenin de çaresiz kalışının bilmem kaçıncı günü.

Güzel varlığını kaybedip, bir başıma tüm dünyayı arkama alışımın, düşlerimin bir perdenin arkasında kalıp anlamsızlaşının, acını ilk günkü coşkusunda yaşayışımın kaçıncı gecesi.

Bilmen, tek dileğim.

Çok uzun zaman olmadı güzelim seni kaybedişimin,
Dilerim çok uzun zaman olmadan sona erer bu bekleyişim.

2009

2009-12-30T23:43:00.004+02:00

Belki bu gün ve gece, yılın son 24 saati, felsefe yapmak, günlük kaygıları sereserpe ortaya dökmek, negatif güçlerin etkisi altında beynimiz ve bedenimiz yoğrulurken, ne derece faydalı ve çare olur bilinmez ama tarihin rakamlarındaki bu değişiklik ve onun sahte heyecanı, kısa zaman içinde bir anlığına yanılsamadan ibaret olduğunu gösterecek , hatta sebep olduğu bazı pembe pişmanlıkları bile kabusa çevirip zihnimizin dönüp duran girdaplarına kendimizi de koyuverme arayışlarına hazırladığı zemin ile soru işaretlerine gebe olsa da, ne sen ne de diğeri, buna inanmayacaksındır.
Bu hakikat benim için doğru olduğu kadar senin için de yanlıştır.
Senin için yapabileceğim en güzel şey, bu yanılsamadan çekip çıkarmak olurdu, fakat senin doğrunla seni baş başa bırakmak daha da güzel. Aynen benim, kendi hakikatime güvenişim ve onunla yolda oluşum gibi.

Taşınmak

2009-10-20T07:26:00.002+03:00

Yerim, değişiyor. Eşyalarım, herşeyim, birşeylerin içine sığdı. Gideceğiz birazdan burdan. Ben ise sığamıyorum hiç bir yere. Hiç bir şeyin bana iyi gelmeyecek olması gerçeğiyle yine yüzleşiyorum bu olayla. Sabahın olması ve dünyanın döndüğü gerçeğinin de farkındayım. Bakalım eline ne geçecek bu değişimden...

Dağınık.

2009-10-14T23:27:00.001+03:00

Mutluluğun resmini değil de, mutsuzluğun tanımını yapabilirim belki.

Belki bayram olur.

2009-09-18T22:18:00.005+03:00

eksik olma kardeşim.

Anlamı...

2009-09-15T22:16:00.002+03:00

Gerçek mutluluk, Sen'in yanına ulaştığımda olacaktır.
Dünyada sınırsız sahtelikler kaplamış iken, ancak; görev mücadelesini tamamlamak mümkün olacaktır. Tebessüme mahal yoktur.
Sabret kalbim.

Yine.

2009-08-20T22:18:00.001+03:00

Annem hayattayken, "kimsem yok" derdim.
Şimdi hiç kimsem yokken, "sadece annem var" diyorum.

bilmiyorum...

son günler...

2009-07-27T09:05:00.002+03:00

uyan, işe git, eve gel, uyumaya çalış.
uyan, işe git, eve gel, uyumaya çalış.

Yes Man Jim Carrey

2009-07-12T22:11:00.001+03:00

Yes Man Jim Carrey
leblogcine tarafından gönderilen video

hayata evet demek, herşeye çözüm mü gerçekten?

inşallah unutursun...

2009-07-06T20:58:00.001+03:00

Sıla İnşallah 2009 (www.webkutlu.tr.gg)
webkutlu tarafından gönderilen video

Cazibe.

2009-05-18T23:31:00.004+03:00

Değişen bir şey yok. Şiddetli bir hızla dibi boyluyor olmanın dışında. Bu gece bunu başarmak ise, çok büyük bir lüks olurdu. Hatta bir ödül. Ne mükemmel bir son. Beyaz çarşaflarınsa gözüme muhteşem göründüğü günlerdeyim. Siyahla beyazın uyumunu bir de böyle düşünün. Toprağın altına beyazlara sarınıp girdiğinde, bu uyumun cazibesine kapılarak, hangi dostlar kıyılarıma gelecek acaba?

.

2009-04-13T21:58:00.001+03:00

Gerçek mutluluk diye birşey olduğuna inanmıyorum.

deepnot: inatçıyım, huysuzum, nasıl biriyim ben?

Araf.

2009-04-10T22:49:00.002+03:00

Her an yaşamaya ve her an terketmeye hazır olmak, nasıl bir histir?
ikisine de mücadele, ikisine de istekli. Karar vermeye gerek yok.

Yaşarken güzel sebepler bulmak mümkün, ölürken de. Ölmek için güzel bir sebep bulmak. Sevdiklerine muhteşem, son bir iyilik yapmak. ÖLümü anlamlandırmak.

Yaşama dewam. Bir ev sahibi olmak veya bir ayakkabı almak. Portakal çiçeklerini koklamak.

Ya da hiç birine ihtiyaç hissetmeden yokolmak.

Hipnotize.

2009-03-27T22:42:00.004+02:00

Huzurlu muyum bilmiyorum ancak bir dingin bir sükunetin hüküm sürdüğünü biliyorum. Gizleniyorum tedirginliklerimden ve üzüntülerimden şimdilik. Bana göre dörtnala yaşadığımda anlamını buluyor bu üzüntüler ve onlar ancak coşkuyla yaşanmayı hakediyorlar.

Bu çizginin bozulacağından da endişeleniyorum. Gerçi daha ne olabilir diye soruyor ve cevabını çok da iyi biliyorum. Gerçekçiyim. Bu benim kaçınılmaz gerçeğim.

Uyandığımda, gerçek uykuya dalmak istiyorum.

Gerçek.

2009-03-15T22:50:00.003+02:00

Kendime bahaneler bulup dururken, içimdeki gerçeği değiştirmek ne mümkün?
Mesaj geliyor gecenin bir vaktinde.

"Aslında hayatı dolduruyoruz"

Gelecek.

2009-02-18T22:53:00.005+02:00

Mutsuzluğun kol gezdiği bu dünya üzerinde hala kendimize gülümseyebilecek bir şeyler, geleceğe umutla bakmamızı sağlayabilecek bir şeyler, sabah yeni güne keyifle uyanmamıza sebep olabilecek bir şeyler bulabiliyoruz. Acıları unutmak, yoklukları doldurmaya çalışmak, ir coşkuyla ıslanmaya çalışmak, yalnızlıklarla alışmak ve en çok da kendimizle mücadele etmek.
Belki de hiç bir şeyin anlamı yoktur, hepsi lezzetlidir, her şey için yorulmaya değerdir, yapılacak çok şey vardır, hiç biri ulaşılmaya değmezdir. Bilmiyoruz. Yaşayıp gitmek vazifemiz.

Deep not: hadi ben bugünlere alıştım, dışardaki yaşamı hissetmeye başladım diyelim, ya ilerisi ne olacak? O günler ne olacak, annem ve babam yine yanımda olmayacaklar, daha da kötüsü, şimdi sıcak ve taze olan tüm hatıralar, o günlere daha eskimiş, daha kurumuş, daha da onlarsız olarak çıkacak. O zamanları düşünmekten ölesiye alıkoyuyorum kendimi. Yapabildiğim tek bu.

Ruya...

2009-02-14T21:42:00.007+02:00

Ben büyük ihtimalle diğer gecelerde olduğu gibi bu gece de sadece seni beklerdim. Yere çok güçlü basan ayaklarımı bu temastan kurtarabilecek olan sen olurdun tahminimce. Aslında sen de bundan henüz haberdar değilsin ancak bir gün anlayacaksın ki elindeki elma şekerini paylaşacağın insan benden başkası olamaz. Ya da güneşli bir sabaha uyandığında mis gibi bir kahvenin eşliğinde günaydınlarla yepyeni bir yaşamın huzurlu ve dingin başlangıçlarına kucak açtığını da bilemeyeceksindir.

...

Bu daha epeyce gider ve sürebilir. Ve bu kadarı yeterli. İnsan bazen hayal kurabilir değil mi?

İyi geceler bana.

Hala değil.

2009-02-11T22:54:00.003+02:00

Sanırım güneş açmayacak yarın sabah.
Gece, kendi karanlığını yineleyecek biteviye.
Hortlayanların çığlıkları uğulduyor,
Endişe kelebeği az önce can verdi.

Bildiğim tek şey var.
Çıkış yolu yok.

Epica - Cry For The Moon

2009-01-05T22:34:00.001+02:00

Epica - Cry For The Moon
patroche tarafından gönderilen video

Cry For the moon d'Epica enregistrée en studio.

Deniz.

2008-12-29T00:16:00.001+02:00

İnanmak.

2008-12-27T02:26:00.005+02:00

Hayatta olduğunu, yaşadığını hissettiren iki şey var; biri aşk, diğeri ölüm acısı. Birinin sonsuz yakıcılığına rağmen, diğerinin dipsiz soğukluğu...

Aşklara inanmaz çoğu. Filmlerde ve kitaplarda yaşanan aşkların yalan olduğuna inanırlar. Sen de inanmazsın aşka. Ne var ki, biri inanıyor. Kemal. O, "Masumiyet Müzesi'nde " yaşıyor. Aşkın gerçekliğine ve doyumsuz acısına pervane olan bir erkek. O, bir kitapta yaşadığı için mi inanıyor acaba? Öyle olsa bile, bu yine de güzel bir şey.

Argo.

2008-12-24T00:11:00.004+02:00

Günlük şamataların silindiği, dışımda gelişen her şeyden uzak kaldığım ve sonunda kendi istediklerimi görmeye başladığım dakikalar, günün en güzel, en ben zamanları. Okuduğum kitaba istekle gömülebilmek, müzikleri ruhla dinleyebilmek, yarına hazır olabilmenin gereklerinden. Öyle ya, yarını tüketebilmek için bugünü hazmetmek gerek.

Ahmet Özhan dinlediğimde, uzak ülkelerin meditasyon müziklerini ne kadar geride bırakacağını düşünüyorum. Rahmetli babacığımın arada bir mırıldandığı bu Türk sanat müziği örneklerinde, belki de bu his yer tutuyordu, kimbilir? Sabah evden çıkmadan şarkılar söyleyen bir öğretmen. Sevgiyle öğrencilerine hazırlanan, çevresine gülümseyen, yıllarca bu istekle çalışan bir insan. Öğretmek kolay bir iş değil. Şimdilerin, çocuklara argo kelimelerle hitap eden meslektaşlarıyla pek ilgisi olduğunu sanmıyorum.

Ahmet Özhan - Saymadım Kaç Yıl Oldu

Meleğim le Buluşma.

2008-12-17T22:12:00.002+02:00

İnsanlar toplandılar.

Seni sevenler, unutamayanlar, senin güzel insanlığını özleyenler.
Gözler ıslandı, doldu, damlalar uhrevi boşlukta sensizliğimizi haykırdı sessizce. Titredik, yokluğunun acıtan şiddetini yüreklerimizin derinlerinde hissettik.

Bu kez seni onlarla özledim.

Hiç bir toprak parçasının farkı yoktu sen terkettikten sonra. Yine anladım. Bütün coğrafyalarda aynı susuzluk, mavi yeşil gözlerine hasretlik.

Rahat uyu, dualarımız seninle.

Meleğim

2008-12-11T05:31:00.001+02:00

Bir yıl oldu sensizlik.
Mavi yeşil gözlerinden öpeceğim bu gece.
Ellerinden.
Ayak ucunda bir adım yer ayır.
Toprağını ısıtmak, seninle üşümek istiyorum.

Sadece ikimiz.